Een podiumplek – waarmee vorig jaar good-old Andre van Reek verraste – zat er ditmaal niet in. RWC Ahoy’ ‘vertrok’ in de nationale titelstrijd van de eliterenners zonder contract immers slechts en een ‘eenling’. Nadat de KNWU in de week voor de wedstrijd in het Noordhollandse Venhuizen ook Robert Berk, Ruurd-Jan Zwarts en Pieter Scheerens gelukkig maakte met een ’rugnummer’ op de startlijst, schrapte het – als gebruikelijk – niet geheel foutloos werkende uniebureau vervolgend dat trio er met evenveel gemak weer ‘af’ en bleef Harm Bronkhorst als eenzame pion van het Cycling Team RWC Ahoy’ over. Maar….wel als een deelnemer die zich – zeker toen het er echt op aan kwam – goed liet zien.
Dat resulteerde in een meer dan verdienstelijke tiende plaats in een uitslag waarop nog slechts de helft van de 130 gestarte eliterenners voorkwam. En dat had Harm in de drukkende warmte die het peloton uitdunde goed gezien, Hij meldde zich op tijd aan het front, zag nog wat concurrenten aansluiten, maar behoorde wel tot de kleine twintig man die uiteindelijk de echte strijd om het rood-wit-blauw uitvochten. Harm kwam zelfs nog in een kansrijk kopgroepje terecht, maar dat was geen vrijheid gegund.
Net nadat die renners waren teruggepakt sloeg het lse-team van Metec wel beslissend toe. En na die breuk (met overigens slechts geringe verschillen) was het niet de rappe Dennis Smit (weer tweede, voor Brabander Ruud Aerts), maar zijn in het peloton niet geheel onomstreden ploeggenoot Peter van Agtmaal (28) die toesloeg. Hij ontstak ditmaal eens een ander vuurtje (in plaats van de vertrouwde rookwaar, dus een flitsende demarrage) en pakte met voorsprong de begeerde zege. De ervaren en al in vele tricots gefotografeerde Huijbergenaar mag zich dus een jaar lang de opvolger noemen van Rudy Vriend.
In heel wat exotische oorden zal de Nederlandse kampioenstrui dus zijn te bewonderen…
tekst; Henk Kruithof. foto; www.bf-one.com | 
