Elite

RWC AHOY’ OVERTUIGEND NAAR FINALE CLUBCOMPETITIE
 
Harm Bronkhorst in Limburg op het podium
 
Zekerheid was er niet. Dat is waar. De twaalfde plaats in de tussenstand van de clubcompetitie (zuid) bood weliswaar uitzicht op het bereiken van de finale in het Drentse Dalen, maar twijfel bleef. In de Acht van Meerssen liet het zestal eliterenners en beloften van RWC Ahoy’ echter overtuigend zien – ook dit jaar – bij de betere clubteams van Nederland te horen. Met Harm Bronkhorst op het erepodium (derde), een zichzelf als ‘klimmer’ ontdekkende Maikel Hogervorst (18e) en ook een urenlang voorin koersende Joeri van Delft (27e) in de uitslag scoorde Ahoy’ stevig. Een opmars naar plek acht in de eindstand. En complimenten van de volgers.  De ploeg, waarin ook Pieter Scheerens, een door pech teruggeslagen Robert Berk en Ruurd-Jan Zwarts hun verdienstelijke bijdrage leverden aan het succes, is dan ook zeker niet kansloos in het tweede weekeinde van september. Wisten ‘we’ ook vorig jaar immers niet vriend en vijand te verrassen met de dagprijs (Vermeulen) en het ‘brons’ in de eindstand?
 
In ‘punten’ en uitslagen kon het ‘niveau’ van de formatie van ploegleiders Matthijs Delen en Stefan de Kok – door domme pech in de regionale klassiekers van de Zuid-Hollandse eilanden en de Hoekse Waard – nog niet echt worden aangetoond. Maar wie onze renners daar aan het werk had gezien, wist al dat er ‘veel meer’ in zat. En na de prima voorbereiding van de groep in de altijd lastige Belgische Omloop van de Grensstreek (over de Kemmel, de Rode- en de Monteberg) was zelfs de afmelding van een aan de knie geblesseerde Jeff Vermeulen geen reden tot paniek.
 
In het criterium van Pijnacker sterkten – de dag voor Meerssen - vooral Harm (7e) en de vanaf het begin in de frontlijn/kopgroep meestrijdende plaatselijke favoriet Maikel (13e) hun moraal. De complete ploeg stond op scherp. En vanaf het startschot waren ze op het lastige parcours met acht keer de klim van Schietecoven, het Moorveld en de Lange Raarberg, attent. Zeker toen in de zesde ‘Acht’ de mannen van Nederlands kampioen De Jonge Renner het veld definitief uit elkaar scheurden. Maikel sprong er met Raymond Kreder (stagiair bij een Pro Tour-team maar toch startgerechtigd…) naar toe. En in de ploegleiderswagen rekenden Stefan en Marijn al snel uit het dit het ‘ideale scenario’ was. Alle concurrenten van de ploegen die streden om de plaatsen acht tot en met twaalf (en toegang tot de finale) misten immers de slag.
 
Maar bij de achtervolgers reed nog te veel ‘kwaliteit’ rond. De mannen van De Waardrenner (leider in de competitie) capituleerden nog niet. En natuurlijk was Harm (in grote vorm de laatste weken, waarin hij de sponsors van Ahoy zowel in Berkel als in Pijnacker veel publiciteit bracht) mee. Om, na de samensmelting van de twee voorste groepen, meteen door te gaan. Met twee Waardrenners (Bos en Kooiman), Erik Andrea van Het Stadion en de eveneens niet uit de prijsrijders weg te denken Swabist Johan Berk. Bij dat kwintet wist zich – na een knappe solo - nog een man te voegen: de winnaar van de Berkelse wielerdag van een week eerder, Michael Vingerling. En dat was vooral voor Johan en Harm jammer, want de rappe pistier uit Rockanje bleef dat duo dus in de beslissende meters in het centrum van Meerssen, in de sprint, voor.
 
Onze oude vriend Wim van Duivenbode, na zijn jaren in de randstad nu consul en organisator in Limburg, zag dat het goed was. Hij kan zich voorlopig weer met opgeheven hoofd (een compleet Zuid-Hollands podium in het ‘bronsgroene landschap’) tussen zijn nieuwe streekgenoten vertonen… En ook ‘wij’ verlieten – in de stromende regen – met een trots gevoel het heuvelland.
RWC Ahoy’ doet ook in 2010 op clubniveau weer met de betere ploegen mee.
 
tekst: Henk Kruithof 
foto: Het Zuid-Hollandse podium in het Limburgse Meerssen.  Harm Bronkhorst (rechts) naast winnaar  Michael Vingerling en nummer twee Johan Berk.
 foto Marijn Olsthoorn